Hoe de finale ‘IT: Welcome to Derry’ het Stephen King-universum uitbreidt

IT: Welkom in Derry sloot het eerste seizoen zondag af met de aflevering getiteld Winter Fireplace. De seizoensfinale sloot de cirkel rond dringende verhaallijnen, opende de mogelijkheden voor nieuwe verhaalrichtingen, inspireerde een handvol nieuwe vragen en onthulde hoe hoog de inzet kan zijn bij de klassieke moordende clown van Stephen King.

Na alle iteraties die ik van Pennywise the Dancing Clown heb gezien, onthulde de HBO-prequel enkele nieuwe sinistere trucs die de extradimensionale entiteit in petto had. Dat is zo ontworpen. Co-creators Andy en Barbara Muschietti (samen met showrunners Jason Fuchs en Brad Caleb Kane) hebben een lange sport gepland voor de horror-serie.

Als alles goed gaat, krijgen we hier in totaal drie seizoenen, waarbij elk seizoen zich verder in het verleden afspeelt. Dat betekent dat een tweede seizoen ons terug zou brengen naar het jaar 1935; een derde zou terugbellen naar 1908.

Ik ben hier niet om over de toekomst te praten – ik bedoel, het verleden? – van de present wel. Dit gaat over de seizoensfinale van zondag. Mijn focus ligt op de belangrijkste gebeurtenissen die hier plaatsvonden en waarom ik denk dat ze hiervan een veel betere aflevering hebben gemaakt dan de pilot van de present. Er zijn Belangrijke verhaalspoilers hieronder. Laten we erop ingaan.

Mis geen enkele van onze onpartijdige technische inhoud en laboratoriumbeoordelingen. CNET toevoegen als favoriete Google-bron.

Wills klas komt terecht in de Deadlights

Iets wat ik echt leuk vond aan deze serie is de verontrustende moeite die het doet om angst te veroorzaken. Dit seizoen heeft er echt een paar gehad verontrustende sequenties door. De finale bevat er een handvol, maar er is er één die ik niet uit mijn hoofd kan krijgen: de schoolprestaties van Pennywise.

Een van de pijlers die de extradimensionale entiteit gevangen hield, werd in aflevering 7 door het leger verwijderd, waardoor Pennywise zijn uiterste finest deed tegen de stadsmensen van Derry. In plaats van slechts één of twee kinderen mee te nemen in een vlaag van geweld, nam hij ze allemaal mee in een griezelige scène waarin de clown een vaudevillian optreden deed dat eindigde met een openbarstend hoofd en het losbarsten van de hel.

Will Hanlon en de relaxation van de kinderen werden meegenomen door de Deadlights van het wezen, wat leidde tot wat ik alleen kan omschrijven als een optocht van kinderen in Pied Piper-stijl naar hun ondergang. Ik geef toe dat een handvol plotpunten tijdens deze reeks van acht afleveringen afgezaagd aanvoelde. Maar de beelden (zelfs de slordige CGI-beelden) leverden een sinistere toon op. Ik kan me alleen maar voorstellen dat als de present doorgaat, de zaken alleen maar verontrustender zullen worden. Ik ben hier voor.

De verlossing van Dick Hallorann

Dick Hallorann, die je misschien kent van The Shining, speelt een drive-by rol in de IT-roman van Stephen King, verwijzend naar een rampzalige model op een plek die de Black Spot heet. Dat kleine element werd uitgewerkt in aflevering 7 van de prequel-serie van HBO, en gelukkig was de rol van Hallorann in de present veel groter dan die tragische gebeurtenis.

Gedurende het seizoen kreeg het karakter van Hallorann prachtige nieuwe tinten, dankzij de geweldige prestatie van Chris Chalk. Tot die voorlaatste aflevering deed Hallorann wat hem werd opgedragen en diende hij het leger als hun psychische geheime wapen. Zijn vaardigheden hielpen hen een van de eeuwenoude pilaren op te sporen die Pennywise gevangen hielden. Toen dat eenmaal was verwijderd – en zodra Dicks mentale sleutelkastje was geopend, waardoor de dode zielen en stemmen die hem achtervolgden werden bevrijd – had de man de wil om verder te gaan verloren.

Dat was totdat Leroy Hanlon om zijn hulp vroeg om zijn vermiste zoon te vinden. In plaats van zijn Shining-krachten te gebruiken ten behoeve van het Militair Industrieel Advanced, deed hij zijn deel om Pennywise te vertragen, wat ertoe leidde dat de kinderen wonnen en Pennywise weer in zijn kooi werd gestopt.

Waar zal hij vanaf hier heen gaan? Zoals Dick tegen Leroy zegt nadat alle actie is verdwenen, is er een lodge dat hem inhuurt als kok. ‘Hoeveel problemen kan een lodge opleveren?’ zei hij in zijn slotscène. O, Dik. Als je het maar wist.

Piep piep, Margie

Een groot deel van de aflevering speelt zich af op een ijskoud meer. Lilly, Ronnie en Marge kregen de pilaar op ruime afstand voordat het leger tussenbeide kwam. Toen werd Marge gescheiden van haar vrienden. Dit was haar eerste persoonlijke ontmoeting met Pennywise, en hoewel het tremendous angstaanjagend was voor de jongedame, was het ook tremendous informatief op verhalend niveau.

Het blijkt dat Marge hier de toekomstige moeder is van Richie Tozier, gespeeld door Finn Wolfhard in IT: Chapter 1. Dit is opmerkelijk omdat we nu inzicht krijgen in de naam van het personage toen Marge’s eerste liefde, Richie Santos, zichzelf opofferde in de Black Spot-brand om haar leven te redden. Deze openbaring zou ook kunnen verklaren waarom ze, zodra ze zijn moeder wordt, hem overdreven beschermend opstelt.

‘Het zaad van je stinkende lendenen en zijn vrienden brengen mij mijn dood. Of is het geboorte?’ zegt Pennywise.

Het lijkt erop dat de tijd slechts een platte cirkel is voor Ol’ Pennywise, wat Marge ertoe brengt haar terechte bezorgdheid te uiten dat de bovennatuurlijke clown zich op haar voorouders en die van haar vrienden zou kunnen richten om te voorkomen dat ze geboren zouden worden, en zo zou voorkomen dat dit allemaal zou gebeuren. Als je je hersenen wilt breken, blijf dan een tijdje in die gedachte zitten. Over een horror-retcon gesproken die het fandom in vuur en vlam zal zetten.

Over dat laatste second…

Ik was geen grote fan van de verhaallijn van Ingrid Kersh, ook al was het cool om de Pennywise uit het verleden te zien – voordat hij kinderen en zo begon te eten. Dat gezegd hebbende, sloegen de laatste momenten van de finale een leuke spijker in de spreekwoordelijke kist door te laten zien dat ze oud werd in een psychiatrische inrichting.

In een knipoog naar het jaar 1988, 26 jaar later, heeft ze interactie met een jong meisje nadat de moeder van het meisje hangend in haar kamer werd aangetroffen. Dat meisje is Beverly Marsh (Sophia Lillis speelt opnieuw haar rol), die in tranen is. Haar vader is er ook, en hij duwt haar krachtig, verwijzend naar het misbruik dat volgt nadat Elfrida Marsh het beeld verlaat.

Kersh zegt tegen Beverly: “Je weet wat ze zeggen over Derry. Niemand die hier sterft, sterft ooit echt”, waardoor de serie verder wordt verbonden met de movies die de Muschiettis op de kaart zetten.

Deze versie van Ingrid Kersh verschijnt ook in IT: Chapter Two. In de reeks bezoekt de oudere Beverly Marsh (gespeeld door Jessica Chastain) de vrouw, die haar informeert over de dood van haar vader. En dan verandert ze in Pennywise, die zich cosplayt als een gigantische naakte oude vrouw, need dat doet hij natuurlijk ook.

Uiteindelijk was ik aangenaam verrast door IT: Welkom in Derry. Het introduceerde een nieuwe, sympathieke Losers Membership, breidde bepaalde klassieke Stephen King-verhaallijnen uit en verhoogde de lat met betrekking tot wat Pennywise de Dansende Clown daadwerkelijk kon doen. Het blijkt dat er een heleboel geweld achter de hand van dat monster zit.

Deze present herinnert ons eraan dat ik een reis naar King’s onrustige stad Derry, Maine, nooit zal afslaan. En ik ben blij om te zeggen dat deze reis veel bevredigender was dan Kasteel Rots was acht jaar geleden. Ik hoop dat we een seizoen 2 krijgen, need ik wil graag terugkomen voor meer.